სარდაფის იზოლაცია თბილისში

ნესტის მიზეზები

წყალი სარდაფში შეიძლება შევიდეს გრუნტიდან კედლებისა და იატაკის გავლით, ბზარებიდან, მილების გამოსასვლელებიდან ან კედელსა და იატაკს შორის ნაკერიდან. ხშირად მიზეზი სახურავის წყალსადენია, რომელიც წყალს პირდაპირ საძირკველთან ასხამს. ზოგჯერ ტენი გარედან კი არა, შიგნიდან, კონდენსატის სახით ჩნდება.

გარე ჰიდროიზოლაცია

ყველაზე ეფექტური დაცვა გარედანაა: საძირკველთან გრუნტი იჭრება, კედელი სუფთავდება და იფარება ჰიდროიზოლაციით, ხშირად დრენაჟითაც. ეს სამუშაო მოცულობითია და ყოველთვის შესაძლებელი არ არის — მაგალითად, მეზობელ შენობასთან ან ტროტუართან.

შიდა ჰიდროიზოლაცია

როცა გარედან წვდომა არ არის, კედლები შიგნიდან მუშავდება შეღწევადი ან ცემენტ-პოლიმერული მასალით, რომელიც წყლის წნევას უძლებს. ზედაპირი წინასწარ სუფთავდება ძველი ლესვისა და საღებავისგან, რომ მასალა ბეტონს ან ქვას უშუალოდ ეჭიდებოდეს.

ბზარები და ნაკერები

აქტიური წყლის შემოსვლის ადგილები — ბზარები, ნაკერები, მილების გასასვლელები — ცალკე მუშავდება მალე მყარდებადი შემავსებლით ან ინექციით, რომელიც ბზარს სიღრმეში ავსებს. კედლისა და იატაკის კუთხე დამატებით მაგრდება.

ვენტილაცია და წყალსადენები

ჰიდროიზოლაციის შემდეგაც სარდაფს ჰაერის მოძრაობა სჭირდება, რომ კონდენსატი არ დაგროვდეს. გარედან სახურავის წყალსადენების გაყვანა საძირკვლიდან მოშორებით და შენობის ირგვლივ ქანობი წყლის დატვირთვას მნიშვნელოვნად ამცირებს.

სამუშაოს დასრულების შემდეგ სარდაფი რამდენიმე კვირის განმავლობაში უნდა დაკვირვებას დაექვემდებაროს, განსაკუთრებით ძლიერი წვიმის შემდეგ, რომ დადასტურდეს, რომ წყალი აღარ შემოდის და კედლები შრება.